“Adeuses”. Da imaxe o texto

Despois de ver algunhas mostras que exemplifican a relación entre a literatura galega e a fotografía (Tigres coma cabalos, De paraugas, Pintando con palabras, etc.), o alumnado escribiu textos con intención literaria a partir dunha foto que lle propuxemos. Tiñan absoluta liberdade en canto a contido, extensión ou xénero.  O resultado é ben fermoso. Mira a foto e despois le. Non te has de arrepentir.

[Por certo, descargamos a foto de internet e non lembramos de onde; que nos desculpe quen teña os dereitos sobre a mesma pola apropiación indebida, e agradecemos que teña en conta que se usou para unha actividade escolar sen ánimo de lucro.]

Suso Fernández Acevedo

IMAXE:

actividade-adeuses-foto-para-escribir-un-texto

TEXTOS:

IRENE AWAD GUERRERO

O vaivén das ondas do mar revolve amodo a area da beira da praia, que se arremuíña enterrando os seus pés. Contempla o horizonte infinito, cando o mar e o ceo son un. Pasado, presente e futuro. Cando olla o mar sente que a corda que anoa os seus pulsos afróuxase ao ritmo das ondas. O mar é ceibe. Ser ceibe está nas súas mans e dando un paso adiante, desenterrando os seus pés, sente as caricias da area na súa pel sen color e, por primeira vez, a frescura da auga do mar, unha frescura agradable. Move enerxicamente as mans e a corda esvara, salpicando unhas pingas ao caer na beira. Pasado, presente e futuro. Un futuro ceibe.

RAMÓN DORREGO FERNÁNDEZ DE SOTO

Tiña medo, as pernas tremíanlle, sentía unha terrible dor no peito, a luz da lúa iluminaba a escuridade do mar, un salto  e todo terminaba, un salto e nada máis, un salto e afundiríase, un salto e morrería, saltou. Sentiuse mais viva ca nunca.

MANUEL ÁLVAREZ RODRÍGUEZ

Cando a auga penetre as túas entrañas,

Ninguén recordará xa a túa existencia.

Estenderase o olvido

Ao igual que o silencio rodeaba o teu corpo afundido

No máis profundo do seu corazón.

Só os peixes máis sinistros

Nas máis escuras profundidades

Aceptarán a túa presenza.

Nin o musgo nin a soga serán pasto das túas preocupacións,

Nin tampouco o será o fío do coitelo

Ou o olor a pólvora.

No mundo non son poucas as cousas ás que,

Tódolos días, cedemos as nosas vidas;

O amor, o desamor, o tempo

O distinto paso do tempo que,

Parece diferenciar,

Entre uns e outros.

MARÍA CANDO CRUÑA

I

Ser.
Libre.
Só ser libre.

II
Encadeada.

Cárpese polo dó.
Cárpese pola mágoa.
Pois….
só se quere liberar,
só se quere ceibar
das imposicións
desas cordas que a atan.

    Anceios de liberdade.

SIMÓN HORTAL FERNÁNDEZ

Ven sendo habitual ver a soidade pasearse entre nós, ben sexa nunha canella do pobo máis remoto ou nun estadio cheo de xente. A soidade, precisamente, era a compañeira da nosa protagonista. Levaba unha mala racha e non conseguía saír do círculo. Era noviña e estudada, recentemente licenciada nunha filoloxía pola Universidade de Santiago. Atopábase farta. Aborrecía comer soa, vivir soa, durmir soa… Pola maña acordaba cedo, ao redor das 7, para poder contemplar o amencer. Almorzaba e comezaba a darlle voltas á cabeza, coma todos os días dende hai xa uns meses. Comezaba o deprimente outono e ela deprimíase ainda máis, a xente marchara e as rúas estaban baleiras. Ao mirar pola venta vía o mar e tentaba deixar a mente en branco. O mar era o único capaz de sementar acougo na súa cabeciña. Comía a iso das 2, e despois de mirar un pouco a televisión, saía como cada día a pasear por riba dos cantís. Todos somos sabedores de que a soidade non é boa compaña, e ela máis ca ninguén, pero parecía ate terlle cariño. Nada disto podía rematar felizmente, sentíase presa dentro de si mesma. Foi desta cando algo dentro dos miolos lle fixo “click” e entón…

CLARA MASEDA DA VEIGA

Á fronte o mar, a brisa na cara, o olor a sal, o son das ondas.

– Non penso que esteas a facer o correcto.

-Ao fin e ao cabo ti fuches quen me animou a facelo.

-Sabes que a miña intención non era isto, senón axudarte.

-Pois xa ves para que me serviu.

-Coido que os que che fixeron dano xa non están.

-Na miña mente aínda están, e non me deixan vivir en paz.

-Pero sabes que paga a pena loitar, seguro que atopas unha saída.

-Xa escollín a miña saída, témola diante.

-Non estou de acordo, pero ti saberás o que fas.

A conciencia calou. Alguén logrou escoitar ao lonxe o estoupido de algo contra a superficie do mar, e xa non houbo máis que silencio.

ANA OTERO CAETANO

12.06.16

                                                                                                                                                            2:00 p.m.

Non me atrevo a mirala. Papá, que pensaría papá se o chegase a descubrir? Labazadas, si. Seguro que el querería darme unhas labazadas. E logo chegaría mamá, que é máis tranquila, e diríame que é cousa da idade, que se me pasará cos anos, que madurarei. Que é só unha moda. E eu, eu que fago? Créoo? Non, non funciona así. E non podo mirala pola rúa, porque nesta vila todo o mundo sabe todo. É o malo de vivir nun sitio pequeno, por iso quero marchar á gran cidade. Alí a xente non coñece a todo o mundo, e estarei lonxe de mamá e papá e poderei estar con quen queira. Si, e o único que terei que facer será non levala ás comidas familiares. Todo será máis fácil.

O outro día vin nas noticias que, ademais, nas cidades celébrase un desfile do orgullo. Quizás algún día poida ir. Seica agora a xente é máis aberta de mente, e que agora é máis fácil querer a quen ti queiras sen que te miren raro. Eu non estou segura, porque aquí os pais de Marcos deixaron de falarlle cando se enteraron. Parece ser que o viron bicando a outro mozo nas festas, e tras iso pasou unha longa tempada sen volver saír. E eu, claro, teño medo. Vexo a cara que pon papá cando sae algo así na tele. E os tíos, igual. Por iso, por iso quero ir á gran cidade. Ademais, gústame que a xente xa non o vexa como algo anormal. Somos como o resto, e punto. E eu quéroa tanto…

                                                                                                                                                10:43 p.m.

Agora, agora si que teño medo. Aterrada, creo que esa é a palabra adecuada. Teño que andar con ollo, que non me escoiten chorar mamá e papá. Que escusa lles poñería? Xa non sei se quero marchar a unha cidade ou non. Xa… xa non sei nada, que vou facer? Hoxe interromperon os deportes para dar unha noticia de última hora. Parece ser que, en Orlando, un home cunha escopeta entrou nun bar gay só para matalos a todos. E eles, eles que lle fixeron a ese home para que os odie tanto? Acaso a el lle importa con quen se deiten ou se deixen de deitar? Por que non nos deixan querer tranquilos? E agora, se marcho a unha cidade igual me pasa algo parecido. Ata alí hai xente que non nos acepta! E eu vexo todos os días en internet historias de xente que é feliz sendo quen é, en vilas e en cidades. Por que non podo eu, entón? Por que a miña familia é incapaz de entender que ser gay ou lesbiana non condiciona quen sexa? Teño que falar con Alicia, saber se ela está ben. Se a ela lle afectou tanto esta noticia como a min. Quero estar tranquila. Cando acabe o curso e marche direillo a meus pais. Si, xa non os terei cerca e papá non me poderá pegar. Eses homes, os de Orlando, tiveron a valentía de dicir quen eran. Débollo. Si, voullo dicir. E cando llo diga, quero ler estas páxinas e acordarme de por que o fago. Xa escribirei, entón, como reaccionan todos… o único que podo facer ata entón é procurar que estas cadeas me fagan o mínimo dano posible. Direillo, direillo…

MATEO RODRÍGUEZ RODRÍGUEZ

Esta imaxe correspóndese co sentimento de dor dunha muller que, aparentemente, o perdeu todo. A foto está en branco e negro, o que fai que teña un ton aínda máis triste se cabe.

Esta muller está pensando na solución a tódolos seus problemas: o suicidio, o que se intúe ao ter as mans atadas cun nó que puido facer ela mesma. Realmente é o único que pode facer para poñerlle fin ao seu sufrimento? Mirando a inmensidade do mar, esta plantéxase se o que está a piques de facer é o correcto, reflexionando acerca de todo o que pasou para chegar a aquela situación.

Na foto exprésase un forte sentimento de soidade, o que pode estar relacionado coa perda dun ou varios seres queridos. Esta muller aínda é moza, quedándolle aínda unha longa vida por diante. Pese a isto, a opción de quitarse a vida é algo que ten realmente presente, chegando ata o punto de estar a piques de facelo. Aínda así ten un montón de sentimentos encontrados xurdindo a dúbida de se o que esta a facer é realmente o correcto.

Paga a pena seguir vivindo cando o perdiches todo? A resposta moralmente correcta é que si, o suicidio nunca é unha opción pero só esta muller sabe a súa propia resposta.

Advertisements